Suphawut.com: My Thai Poetry: ร้อยกรองไทย - บทรำพึงในเหมันตฤดู

Musing in the Wintertime - บทรำพึงในเหมันตฤดู


ศิษย์(กำมะลอของ)เจ้าฟ้าธรรมธิเบศร กาพย์ยานี ๑๑
ยินเสียงเพียงแผ่วผิว คือลมลิ่วลู่เรียวหญ้า ค่อยค้อยจนลับตา คืออาทิตย์อัสดง
		รุมรุมคือฤทธิ์รัก ผูกใจภักดิ์มิวายหลง ลมหนาวมิอาจปลง กลับประจงประจานใจ
กรีดเกรียวคมเคียวหญ้า เบี่ยงบาดมาถึงทรวงใน ฟ้าก่ำโพ้นใช่ไร เลือดเรียมไซร้ที่ทาบทา
		หวีดหวีดร้อยหรีดแว่ว พ่างนึกแก้วแว่วเสียงหา แก้วอวลหวนกลิ่นมา กรรโหยแก้วให้แก้วหวน
จันทร์ร้างน้ำค้างเปลี่ยว ปรายตาเหลียวยิ่งแปลบป่วน หนาวกาพย์ที่คลอครวญ กลับรัญจวนจะจดจาร
		เพียงหวังให้ใจจำ เรื่องรักซ้ำจำเนียรกาล หนาวใหม่ไม่ซมซาน สร้างวันวานไว้สอนตน

แรงบันดาลใจ: เหมันตฤดูอันยาวนาน ที่กำลังย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบ ๆ แต่ทรงอำนาจ บันทึกท้ายกาพย์: ประพันธ์ด้วยจิตที่ร่ำถวิลถึงขนบสัลลาปังคพิไสยใน "กาพย์ห่อโคลง- นิราศธารโศก" พระนิพนธ์ในเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร (ได้ตรวจสอบกับแหล่งอ้างอิงประกาศิต คือ ราชบัณฑิตยสถาน แล้ว. ตัวสะกดชื่อที่ถูกต้องของกวีเจ้าฟ้าพระองค์นี้ คือ ธรรมธิเบศร หาใช่ ธรรมาธิเบศร์ หรือ ธรรมธิเบศร์ แต่อย่างใดไม่) พิมพ์ครั้งแรกที่: Thaipoem.com: บทรำพึงในเหมันตฤดู

	Suphawut.com	Gayly Venomously BryonyTrinity	The Perfectionist's Sanctuary
	Bilingual Translations	Poetry	Digital Photography
	Art & Design	Gallery	What's New?
	Site Search	Site Map
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Authored, designed and maintained by Bryan. All Web contents © 2001- Bryan Wathabunditkul. All rights reserved. No part of this Web site may be reproduced, in any forms or by any means, without permission in writing from me.