![]()
![]()
Poetry
Thai
ปูชิตวาทศาสตร์อักษร
- Ode to Arts Silpakorn
Special
Thai Scripts - สัญลักษณ์พิเศษในหนังสือไทยสมัยเก่าและบทกวีไทย
|
การใช้ ฟองมัน (ตาไก่) อังคั่นคู่ อังคั่นคู่วิสรรชนีย์ โคมูตร อังคั่นคู่วิสรรชนีย์ และโคมูตร ในหนังสือไทยสมัยเก่าและบทกวีไทย |
|
|
การคีย์ |
|
|
|
|
คำอธิบาย: การใช้เครื่องหมายวรรคตอนบางตัว |
|
| ๏ ๚ ๚ะ ๛ ๚ะ๛ |
"ฟองมัน" (บ้างก็เรียก "ตาไก่") = เริ่มต้นบทกวีหรือข้อความ "อังคั่นคู่" = จบตอน "อังคั่นคู่วิสรรชนีย์" = จบบทกวี "โคมูตร" = จบเรื่อง "อังคั่นคู่วิสรรชนีย์โคมูตร" = จบบริบูรณ์ |
|
จบแบบมีมุขสากล :-) |
|
| ๚ะ๛ :-) |
"อังคั่นคู่วิสรรชนีย์โคมูตร smiley" = จบบริบูรณ์
(พร้อมรอยยิ้ม คือจบแบบ Happy ending) |
| ๚ะ๛ :' -( | "อังคั่นคู่วิสรรชนีย์โคมูตร crying" = จบบริบูรณ์ (พร้อมคราบน้ำตา คือจบแบบ Sad movie makes me cry) |
| ๚ะ๛ :-/ | "อังคั่นคู่วิสรรชนีย์โคมูตร Perplexed" = จบบริบูรณ์ (พร้อมขมวดปมสงสัยทิ้งไว้ในใจผู้อ่านแบบนวนิยาย Suspense ลึกลับซ่อนเงื่อนชวนฉงนฉงาย!) |
![]()