PoetryThaiFrom
Oriole to Tiger - จาก
'นกขมิ้น' ถึง 'พยัคฆ์'PoetryThaiFrom
Oriole to Tiger - จาก
'นกขมิ้น' ถึง 'พยัคฆ์'
|
|
|||||||||||||||
|
อักขระ อักษรศรัทธ์ |
|||||||||||||||
| ๏ นานเหลือเกินเกลอเอ๋ยที่เลยร้าง ไร้เพื่อนคุยเคียงข้างเหมือนอย่างก่อน หนาวและเหงาเงียบและงันหวั่นนิวรณ์ นกขมิ้นเหลืองอ่อนมาโดยเดียว๚ |
|||||||||||||||
|
๏ มาโบกปีกบินฝ่าพายุร้าย |
|||||||||||||||
| ๏ ค่อยโอบปีกป้องกายคลายหนาวเหน็บ แอบสะอื้นกลืนเจ็บอยู่หวาดไหว พระจันทร์เคียวดูหลุบหลู่อยู่รำไร "วันทำไมจึงมืดยืดยาวนัก"๚ |
|||||||||||||||
|
๏ โอ้เจ้าดอกขจรอาวรณ์ถวิล |
|||||||||||||||
| ๏ เราอยู่ไกลกันถึงหนึ่งขอบฟ้า จากที่เคยเห็นหน้าก็มาเหงา คิดถึงห้องที่คลองสานยิ่งพาลเศร้า เมื่อไหร่เจ้าจะได้รับเรากลับนอน๚ |
|||||||||||||||
|
๏ คิดถึงท่าเรือที่เราค่ำเช้าใช้ |
|||||||||||||||
| ๏ คิดถึงมวลหมู่มิตร ณ ฟิตเนส เคยร่วมเตร็ดเตร่ไปกันหลายที่ เคยร่วมดื่ม...ร่วมหัวเราะ...ร่วมไมตรี โอ้บัดนี้ต้องพรากพลัดจากลา๚ |
|||||||||||||||
|
๏ คิดถึง "บ้านนาคู" ที่เคยเยือน |
|||||||||||||||
| ๏ "จงโบกโบยโผบินแม้เหน็บหนาว ใช่ว่าเราจะจากกันนิรันดร์ไป" ก็จริงอยู่...แต้ห้าปีที่เปลี่ยวไร้ มันบาดใจเฉือนเชือดอย่างเลือดเย็น๚ |
|||||||||||||||
|
๏ นานเหลือแล้วแก้วเกลอเอ๋ยที่เลยร้าง |
|||||||||||||||
| ๏ พายุคลายบิ่นบ้าตีนฟ้าเปิด นภางค์โพ้นแจ่มบรรเจิดแสงสวรรค์ กางปีกน้อยที่สั่นเทิ้มท้าตาวัน ขมิ้นขวัญสลัดโศกกออกโบกบิน๚ |
|||||||||||||||
|
๏ อีกกี่ป่าที่ต้องข้ามยามหนาวเหน็บ |
|||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||
หลากแรงบันดาลใจ:
- - - - - - - - - -
|
|||||||||||||||
