ไ อ ย ร า นิ มิ ต


 

อักขระ อักษรศรัทธ์
กลอนสุภาพ
 

๏ กระพือพัดแผงหูดูหยาบใหญ่
กระหวัดแกว่งงวงไว้หว่างงาสอง
หยัดสี่บาทผงาดคร้ามท่ามครรลอง
ไอยรานิ่งจ้องจนเยียบใจ๚

๏ บัดนั้นเจ้าคเชนทร์แก้วแพรวพิสุทธิ์
ก็ย่างยาตรบาทรุดออกจากฐาน
แต่ละก้าวจุดไฟขลังยังดินดาล
เป็นเปลวโชนฉายฉานจำรัสครัน๚

๏ ...สะดุ้งตื่นจากฝันใจพรั่นเต้น!
รหัสนัยแฝงเร้นให้กังขา
กรินทร์กับบงกชแก้วยังแพรวตา
ทั้งงวงงาก็ชัดเช่นดังเห็นจริง๚

๏ แต่ประจักษ์ว่าแค่ฝันก็ขวัญหาย
สะท้อนสะท้านใจกายในเช้าสลัว
"...ธรรมชาติช้างฉกรรจ์ไม่พันพัว
ธรรมชาติแห่งบัวไม่เกลือกตม!..."๚

๏ นิมิตพริ้งเพราอรุณอบอุ่นอก
แต่ใจสิยังช้ำฟกเลือดตกลิ้น
ขับตำนานคนรักช้างต่างเสียงพิณ
สานเสี้ยวฝันที่แหว่งวิ่นอยู่เดียวดาย๚ะ๛

• May 4, 1999 •
แด่ ... ตัวเอง

• เนื้อความเดิม พิมพ์ครั้งแรกที่: Thaipoem.com: ไอยรานิมิต
• เกลาและพิมมพ์ครั้งที่สอง...ที่นี่

• ...ความฝันแปร่งประหลาด อันเกิดกายจากเปลี่ยวเปล่าแห่งความอุตส่าห์เพียรพยายามสร้างรัก ด้วยปุยเมฆอันว่อนไหว ในท่ามกลางลานโล่งลมจัด...
•  ด้วยอารมณ์สัลลาปังคพิไสย ที่รวมตัวเป็นผลึกกลั่นขั้นอุกฤษฏ์!